تقویت انگیزه با خنديدن و گريستن

روانشناسان در این نکته متفق هستند که انگیزه عاملی درونی که رفتار شخص را برمی‌انگیزد و جهت می دهد و آن را هماهنگ می‌کند و همچنین انگیزش را فرآیندی درونی می‌دانند که رفتار را در طول زمان فعال کرده و هدایت می‌کند و نگه می دارد.

انگیزش عامل نیرو دهنده و هدایت کننده و نگهدارنده رفتار است در روانشناسی، انگیزش و هیجان رابطه نزدیک و تنگاتنگی دارند و هر جا بحث از انگیزش مطرح است بحث هیجان نیز مورد بررسی قرار می گیرد برخی از هیجان ها از جمله غم و اندوه شادی و خشم و حتی عشق گاهی به صورت گریه بروز می کند به همین خاطر گریستن در حیطه هیجان های خاص انسان قرار دارد و فلاسفه اسلامی نیز گریه و خنده را از اعراض خاص انسان میدانند از سوی دیگر بین هیجان و انگیزه های انسان رابطه ای مستقیم وجود دارد و هیجان ها در بسیاری از موارد سبب تقویت و افزایش انگیزه ها می گردند گاهی هیجان انگیزه ای برای پیشبرد رفتار به شمار می‌آید مثلاً وقتی افراد می ترسند به سوی رفتار هدف جویانه پیش می‌روند مثلاً خشم هیجانی است که منابع ذهنی فیزیولوژیکی هورمونی و عضلانی را بسیج می کند یعنی رفتار را نیرومند می سازد تا به هدف معینی برسد یعنی رفتار را هدایت می‌کند.

از این رو گریستن در راه خدا نوعی هیجان مثبت است که انگیزه فرد را برای رسیدن به آنچه مطلوب است تقویت می نماید از همین‌رو روبرت پلاچیک معتقد است حکیمان الهی به اهمیت بعضی از هیجان های خاص مرتبط با تجربه مذهبی افراد پی برده‌اند پرورش این هیجان ها را به طور غیر مستقیم در راس برنامه تربیت مذهبی قرار دادند بر این مبنا اگر به هیجان هایی مانند غم و شادی که به صورت گریه و خنده ظاهر می‌شوند جهت صحیح و مثبت داده شود موجب افسردگی نمی‌شود بلکه انرژی لازم برای افزایش انگیزه را فراهم می کند و سبب تقویت اراده انسان برای انجام کارهای بزرگ می شود

مطلب پیشنهادی(Suggested content:) :  اهمیت مشاوره